Bajeczka na dobranoc

Rozdział 1. Lekcja muzyki.

Dziś zdenerwowana szłam na prawdziwy występ. 
Musiałam przejść przez góry, lasy i jeziora.. 
Gdy doszłam do jeziora myślałam że utonę ponieważ nie wziełam sobie rękawek, ani kółka. No cóż ale jakoś trzeba było przepłynąć to jezioro. A więc podniosłam z ziemi jakiś kamyk by sprawdzić jak dużo jest wody. Gdy rzuciłam kamykiem utoną, nie spodziewałam się takiego efektu. No więc raz grozi śmierć skoczyłam do wody, płynęłam pieskiem, gdy coś ujeło mnie za nogę i zaczeło ciągnąć pod wodę. . Myślałam że już po mnie, wtedy zanurkowałam i zobaczyłam że co mnie ciągnie za sobą na dno. To były zwykłe glony. Uwolniłam nogę i popłynełam dalej. Przepłynełam prawię całe jezioro i chciałam już wyjść na brzeg, lecz ujrzałam pięknego rycerza na czarnym koniu, podał mi rękę i pomógł mi wyjść z wody. Zaproponował również że zawiezie mnie na swym koniu do królowej czarnej góry u której miałam dać koncert. Oczywiście się zgodziłam, ponieważ nie wypadało odmówić. Nie przypuszczałam wówczas iż spotka nas po drodze aż tak wiele przeszkód. Gdy już wyruszyliśmy, jechalismy przez dłuższy czas lecz gdy się zatrzymaliśmy wiedziałam że nie jesteśmy na miejscu, zsiadłam z czarnego rumaka i podążyłam za rycerzem. Zobaczyłam wielki domek na drzewie, weszliśmy do środka i tam była brzydka pomarszczona babcia, gdy się odezwała pierwszy raz nie mogłam uwierzyć iż miała bardzo młody głos jak na kobietę w podeszłym wieku. Poprosiła nas byśmy sprowadzili jej księcia i wórcili spowrotem. Ja bym się nie zgodziła ponieważ przecież gdzie niby miliśmy znaleźść jej księcia. Ale że mój rycerz jest tak skory do pomocy zaangażował się w szukanie Księcia. 
Wsiedliśmy na koga i wyruszliśmy dalej. Jechalismy i jechaliśmy gdy nas nami zrobiło się czarne niebo, przepowadało to powódź i trzeba było się szybko schować. Schowaliśmy się w norce królika. 
Tam zaś spotkaliśmy młodego Piotrusia pana i Elżbietkę. Ruchali sie na całego w kuchni na stole. Byliśmy speszeni tym widokiem. Gdy skończyli powiedzieli nam byśmy podążyli do Raju w poszukiwaniu Adama i Ewy. Że oni są najbliżej boga który da im wskazówki jak pomóc biednym. To wszystko mnie przytłaczało ale nie mogłam się sprzeciwić. W końcu wyjechaliśmy z tego okropnego miejsca i trafiliśmy na pustynie, było tak gorąco i szukaliśmy wody. Zatrzymaliśmy się w ruinach starego zamczyska. Tam napatoczył się lew, musieliśmy go zabić. . Gdy mój rycerz uporał się z kłopotem pojawił nam się duch, i powiedział że jeśli nie zaśpiewam mu piosenki nie wypuści nas z rąk boskich. Nie miałam wyjścia więc mu zaśpiewałam.. Wypóścił nas lecz konia zostawił. Musieliśmy iść na nogach. 
Gdy doszliśmy w końcu do Czarnej góry. Dałam tam piękny koncert, okazało się także, że to jest Raj znaleźliśmy tu Adama i Ewe a także księcia gdy ich dostarczyliśmy do osób które o to prosiły, to te postacie zamieniły się w moich przyjaciół. Królowa zaczeła do mnie krzyczeć Patrycja, Patrycja nie czas na wygłupy obudź się. Gdy otworzyłam oczy zaczarowana kraina znikła, a przed moimi oczami stanęła cała moja klasa i nauczycielka od muzyki. Morał z tej bajki jest jeden nie śpij na muzyce bo nie wiadomo co takiego ci sie przyśni.